O mnie

Maciej Podgórski

Radca prawny

Ukończył wyższe studia prawnicze na Wydziale Prawa U.J. w Krakowie.

Odbył 3-letnią aplikację radcowską przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Krakowie. Wpisany na listę radców prawnych prowadzoną przez O.I.R.P. w Krakowie.

Posiada bogate, wieloletnie doświadczenie w zakresie obsługi podmiotów gospodarczych, w szczególności w zakresie prawa cywilnego, prawa konkurencji, szeroko pojętego prawa gospodarczego i administracyjnego. Dziedziną prywatnych zainteresowań pozostają zagadnienia geopolityki oraz prawa nowych technologii.

przejdź do strony Kancelarii

Procedura budowy ogólnodostępnej stacji ładowania

z uwzględnieniem projektu rozporządzenia Ministra Energii z dnia 11.12.2018 r. w sprawie wymagań technicznych dla stacji ładowania i punktów ładowania stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego – po uzgodnieniach, konsultacjach publicznych, przedłożonego Komisji Prawniczej.

1
  • Uzyskanie tytułu prawnego
  • Zgłoszenie budowy stacji
  • Fakultatywna opinia
  • Budowa stacji
  • Badanie techniczne
  • Umowy
  • Obowiązki informacyjne
  • Inne obowiązki
  • Całkowity koszt

Uzyskanie tytułu prawnego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych

Zgodnie z art. 3 pkt 11 pr. bud. tytuł prawny powinien wynikać z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego. Inwestorem może być zatem także najemca, o ile w umowie najmu wynajmujący, który sam ma stosowny tytuł prawny do nieruchomości, zawarł upoważnienie (jednoznaczne, nie może być dorozumiane) dla drugiej strony umowy do wykonywania robót budowlanych.

Zgłoszenie budowy stacji ładowania do organu administracji architektoniczno-budowlanej

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 8a pr. bud. budowa stacji ładowania, w tym punktu ładowania, nie wymaga pozwolenia na budowę. Pozwolenia nie wymaga również, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 pr. bud., przyłącze elektroenergetyczne.

Budowa przyłączy elektroenergetycznych oraz stacji ładowania wymaga:

  1. sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – do budowy stosuje się wówczas przepisy Prawa energetycznego (art. 29a ust. 1 i 2 pr. bud.), albo
  2. dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 29a ust. 3 pr. bud., albo
  3. wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę zamiast dokonania zgłoszenia, które to uprawnienie przyznaje inwestorowi przepis art. 30 ust. 1a pr. bud.

Należy przy tym pamiętać, że inwestor – niezależnie od wyboru jednej z powyższych ścieżek – nie jest zwolniony od uzyskania pozwoleń i decyzji wymaganych odrębnymi przepisami. Przykładami mogą być: zezwolenie konserwatora zabytków, pozwolenie na zajęcie pasa ruchu.

Zgłoszenie organowi administracji architektoniczno-budowlanej zdaje się być najrozsądniejszym rozwiązaniem. W zależności od tego, gdzie planuje się lokalizację stacji ładowania organem właściwym (administracji architektoniczno-budowlanej) będzie: w większości lokalizacji – starosta (prezydent miasta w miastach na prawach powiatu) albo – np. na obszarze kolejowym – wojewoda.

Na podstawie art. 30 ust. 2 pr. bud. w zgłoszeniu należy określić:

  1. rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych,
  2. termin rozpoczęcia robót budowlanych,
  3. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
  4. w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki,
  5. pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

W przypadku zgłoszenia również budowy przyłącza elektroenergetycznego należy dołączyć ponadto projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane (art. 30 ust. 3 pr. bud.).

Zgłoszenia dokonuje się przed rozpoczęciem robót budowlanych. Organ, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Do budowy można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Organ może również wydać zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, co wyłącza możliwość dokonania sprzeciwu i uprawnia do rozpoczęcia budowy; może także nałożyć obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub wnieść sprzeciw.

W przypadku nierozpoczęcia wykonywania robót budowlanych przed upływem 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia, rozpoczęcie tych robót może nastąpić po dokonaniu ponownego zgłoszenia.

Warto nadmienić, przy okazji omawiania przepisów Prawa budowlanego, że zarówno budowa stacji ładowania, jak i przyłączy, podlega obowiązkowi geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obejmującej ich położenie na gruncie (art. 43 ust. 1 pr. bud.). Z kolei obowiązkowi geodezyjnego wyznaczania nie podlega stacja ładowania ani przyłącze, jeżeli jego połączenie z siecią znajduje się na tej samej działce co przyłącze lub na działce do niej przyległej (art. 43 ust. 1a pr. bud.).

Fakultatywna opinia w zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowanej stacji z wymaganiami technicznymi

Przed przystąpieniem do budowy stacji ładowania można wystąpić z wnioskiem do Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego o odpłatną opinię w zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowanej stacji z wymaganiami technicznymi określonymi w ustawie oraz rozporządzeniu (patrz: pkt V). Prezes UDT wydaje opinię w ciągu 30 dni od dnia złożenia wniosku.

Budowa stacji i fakultatywne przyłączenie stacji do elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej

Ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych nie wymaga, aby stacja była przyłączona do sieci dystrybucyjnej. Stacja ładowania może zostać również przyłączona do instalacji wewnętrznej innego obiektu przyłączonego do sieci dystrybucyjnej, jeżeli jest to zgodne z umową przyłączeniową tego obiektu.

Opłata za przyłączenie

Zgodnie z art. 7 ust. 8 pkt 4 pr. energ. za przyłączenie ogólnodostępnych stacji ładowania:

  1. do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV i nie wyższym niż 110 kV opłatę ustala się na podstawie 1/16 rzeczywistych nakładów poniesionych na realizację przyłączenia,
  2. do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV opłatę ustala się w oparciu o stawki opłat zawarte w taryfie danego operatora systemu dystrybucyjnego (zwanego dalej: „OSD”)

Przy czym zgodnie z art. 7 ust. 8 pkt 5 pr. energ. nie pobiera się opłat za przyłączenie do sieci instalacji zarządzania popytem (na którą, zgodnie z art. 3 pkt 11i pr. energ., składa się w szczególności punkt ładowania), która spełnia wymagania określone w instrukcji, o której mowa w art. 9g pr. energ., którą opracowują operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego.

Procedura przyłączenia stacji ładowania pojazdów elektrycznych do sieci OSD

  1. Złożenie przez operatora stacji ładowania do OSD wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej wraz z kompletem wymaganych dokumentów;
  2. Wydanie przez OSD dla operatora stacji ładowania warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej;
  3. Zawarcie i realizacja umowy o przyłączenie do sieci – umowy o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej;
  4. Zgłoszenie przez operatora stacji ładowania do OSD gotowości do przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, a następnie – w wykonaniu zgłoszenia – przyłączenie stacji ładowania do sieci.

Ustawowe wymagania techniczne

Zgodnie z art. 13 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych stacje ładowania powinny spełniać wymagania techniczne i eksploatacyjne określone w szczególności w Polskich Normach, zapewniające ich bezpieczne używanie, w tym bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczne funkcjonowanie sieci elektroenergetycznych oraz dostęp do stacji ładowania dla osób niepełnosprawnych.

Szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji oraz zakres dokumentacji dołączanej do wniosku o przeprowadzenie badania stacji ładowania zostaną określone w rozporządzeniu Ministra Energii, wydanym na podstawie upoważnienia z art. 17 ust. 1 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Projekt rozporządzenia Ministra Energii z dnia 11.12.2018 r. w sprawie wymagań technicznych dla stacji ładowania i punktów ładowania stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego został przedłożony Komisji Prawniczej po uzgodnieniach i konsultacjach publicznych. Jedyna wzmianka w Rządowym Centrum Legislacji z tego etapu prac nad projektem jest datowana na dzień 17.01.2019 r.

Wobec tego, że jest to jeden z ostatnich etapów prac przed skierowaniem projektu do podpisu oraz ogłoszenia, projekt został już dopracowany, należy się spodziewać jego wydania w niedługim czasie. Trudno jednak ocenić, jak długo Komisja Prawnicza będzie obradować. Do tego czasu UDT, jak ogłasza na swojej stronie internetowej, nie rozpocznie przyjmowania wniosków o opinie oraz przeprowadzenie badania.

Zarys wymagań technicznych i eksploatacyjnych z projektu rozporządzenia

  1. Urządzenia mogą być eksploatowane tylko wtedy, gdy są sprawne, posiadają aktualne protokoły pomiarów elektrycznych, a ich elementy zabezpieczające są sprawne i nie zostały wyłączone z działania (§ 3 ust. 2 projektu);
  2. Producent lub eksploatujący zapewnia trwałe zamontowanie tabliczki znamionowej na urządzeniach (§ 4 projektu);
  3. Urządzenia wyposaża się w zabezpieczenia realizujące ochronę przeciwporażeniową, m.in. wyłączniki (§ 5 projektu);
  4. Stosuje się zasadę selektywności zabezpieczeń (§ 6 projektu);
  5. Urządzenia chroni się przed uszkodzeniami mechanicznymi przez: lokalizację urządzenia w sposób pozwalający uniknąć uszkodzeń w wyniku najechania pojazdem lub zapewnienie dodatkowych środków ochrony mechanicznej, w szczególności w postaci słupków lub barier (§ 8 projektu);
  6. Stosowanie przedłużaczy przewodu ładowania jest niedopuszczalne (§ 9 projektu);
  7. Eksploatujący zapewnia naprawę urządzenia, konserwację i przeglądy serwisowe oraz zapewnia wykonanie pomiarów elektrycznych, zgodnie z wymaganiami producenta określonymi w instrukcji eksploatacji (§ 12 projektu);
  8. Modernizacja urządzenia polega wyłącznie na zmianie: konstrukcji urządzenia, zastosowanych materiałów lub parametrów technicznych urządzenia, w stosunku do pierwotnie ustalonych, przy czym zmiana ta nie stanowi wytworzenia nowego urządzenia (§ 13 ust. 1 projektu);
  9. Naprawa urządzenia polega wyłącznie na przywróceniu tego urządzenia do stanu pierwotnego, chyba że konieczna jest wymiana części lub podzespołów – muszą być użyte części i podzespoły o takich samych parametrach (§ 13 ust. 2 projektu);
  10. Przeglądy serwisowe, naprawy, modernizacje, konserwacje dokonywane są przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę, doświadczenie, kwalifikacje, zgodnie z instrukcją eksploatacji; dokumentuje się je w sposób pozwalający przeanalizować ich przebieg (§ 14 projektu);
  11. Należy zastosować szczegółowe wymagania techniczne dla gniazd wyjściowych lub złączy pojazdowych dla ogólnodostępnych stacji ładowania – normy PN-EN 62196-2 lub PN-EN 62196-3 (§ 15 projektu).

Wniosek o przeprowadzenie badania technicznego

Stacje ładowania w zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym przez UDT. Badanie, o którym stanowi ten punkt, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji stacji ładowania, ale należy mieć na uwadze, że przeprowadza się je również każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji, w tym polegającej na zwiększeniu liczby punktów ładowania lub zmiany miejsca zainstalowania punktu ładowania w tej stacji. Badanie przeprowadza się na wniosek operatora ogólnodostępnej stacji ładowania (lub podmiotu eksploatującego stację ładowania inną niż ogólnodostępna stacja ładowania).

Projekt rozporządzenia przewiduje, że badanie polega na sprawdzeniu kompletności dokumentacji, weryfikacji spełnienia wymagań oględzinach, wyrywkowych pomiarach i próbach funkcjonalnych lub obciążeniowych. Badaniu podlega wyłącznie urządzenie całkowicie zmontowane, sprawne technicznie i przygotowane do eksploatacji; dokonywane jest przez inspektora UDT w obecności eksploatującego (lub osoby przez niego upoważnionej) w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku o ich przeprowadzenie (§ 17-20 projektu)

Projekt rozporządzenia wymienia również w § 22 dokumenty dołączane do wniosku o przeprowadzenie badań:

  1. opis techniczny urządzenia:
    1. nazwę, adres, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej eksploatującego;
    2. informację czy urządzenie jest stacją ładowania, ogólnodostępną stacją ładowania czy punktem ładowania stanowiącym element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego;
    3. dane techniczne urządzenia: typ, numer fabryczny, liczbę punktów ładowania w stacji ładowania;
    4. parametry elektryczne wejściowe: moc przyłączeniową, napięcie znamionowe sieci zasilającej, układ sieci zasilającej, jeśli dotyczy;
    5. parametry elektryczne wyjściowe: zakresy i rodzaje napięć wyjściowych dla poszczególnych punktów ładowania, maksymalne prądy ładowania dla poszczególnych punktów ładowania, stopień ochrony IP urządzenia;
    6. wymiary urządzenia;
    7. wysokość zainstalowania interfejsu użytkownika nad poziomem gruntu, w przypadku gdy został zainstalowany;
    8. typ złącza dla poszczególnych punktów ładowania;
    9. zakres temperatur otoczenia, w których może pracować urządzenie;
    10. długość i szerokość geograficzna położenia stacji, wyrażona zgodnie z systemem WGS84;
  2. deklarację zgodności, o której mowa w art. 5 pkt 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności;
  3. instrukcję eksploatacji w języku polskim dostarczoną przez producenta urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela;
  4. poświadczenie prawidłowości montażu, zgodnie ze wzorem przewidywanym przez załącznik do rozporządzenia;
  5. protokoły pomiarów elektrycznych, o których mowa w § 12 ust. 3, zatwierdzone przez osobę spełniającą wymagania kwalifikacyjne dla stanowiska dozoru, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 54 ust. 6 pr. energ., wraz z kopią świadectwa kwalifikacyjnego tej osoby oświadczoną przez nią za zgodność z oryginałem;
  6. rysunek z opisem miejsca zainstalowania urządzenia, przedstawiający, w szczególności, jego usytuowanie względem obszarów ruchu drogowego, ruchu pieszego, stanowisk postojowych do ładowania pojazdów, stref zagrożenia wybuchem oraz, jeżeli warunki otoczenia urządzenia tego wymagają, sposób zminimalizowania ryzyka uszkodzenia urządzenia w wyniku uderzenia przez pojazd i sposób odprowadzania wód opadowych;
  7. schemat zasilania urządzenia ze wskazaniem, w szczególności, wyposażenia punktu ładowania umożliwiającego połączenie pojazdu z punktem ładowania i pobór energii elektrycznej przez ten pojazd (osprzęt zasilający), wielkości i rodzaju zabezpieczeń, rodzaju i typu przewodów zasilających;
  8. kopię protokołu odbioru technicznego instalacji lub przyłącza elektrycznego;
  9. opinię spełnienia wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, wystawioną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

W przypadku stwierdzenia niezgodności z wymaganiami technicznymi określonymi w ustawie i rozporządzeniu Prezes UDT wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji stacji ładowania. Jeżeli w wyniku badania Prezes UDT stwierdzi brak niezgodności z wymaganiami technicznymi, będzie można rozpocząć eksploatację stacji ładowania.

Opłaty

Zgodnie z art. 30 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych podstawą ustalenia wysokości opłaty za przeprowadzenie badania technicznego lub sporządzenie opinii jest przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” obowiązujące w dniu złożenia wniosku o przeprowadzenie badania technicznego lub sporządzenie opinii, tj. 4585,03 zł za rok 2018. Zgodnie z § 26 projektu rozporządzenia opłata za przeprowadzenie wstępnego badania technicznego wynosi 20% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, tj. 917 zł, natomiast za każdą rozpoczętą godzinę opracowywania opinii – 4% tego wynagrodzenia, tj. 183,40 zł za godzinę.

Umowy niezbędne do eksploatacji stacji i świadczenia usługi ładowania

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania zawiera ponadto następujące umowy: umowę sprzedaży energii elektrycznej na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych) oraz umowę o dostęp do stacji ładowania, która umożliwia korzystanie przez dostawców usługi ładowania z ogólnodostępnej stacji ładowania.

Dostawca usługi ładowania z kolei zawiera umowy: umowę sprzedaży energii elektrycznej na potrzeby ładowania pojazdów zawieraną ze sprzedawcą energii elektrycznej, umowy z użytkownikami pojazdów ładowanych, a także jest stroną umowy o dostęp do stacji ładowania, o której wspomniałem wyżej.

Należy nadmienić, że ani wykonywanie działalności dostawcy usług ładowania (nie jest to sprzedaż energii elektrycznej w rozumieniu Prawa energetycznego), ani operatora stacji ładowania (nie jest to dystrybucja energii elektrycznej w rozumieniu Prawa energetycznego), nie wymaga uzyskania koncesji.

Obowiązki informacyjne

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy operator ogólnodostępnej stacji ładowania oznacza ją odpowiednio w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość ładowania, przy czym Minister Energii określi w drodze rozporządzenia szczegółowy sposób realizacji obowiązku. Projekt rozporządzenia w § 10 i 11 przewiduje konieczność:

  1. wyposażenia stacji ładowania w instrukcje ładowania, w widocznym miejscu, lub w interfejs użytkownika zawierający instrukcję ładowania,
  2. umieszczenia danych kontaktowych eksploatującego - w widocznym miejscu,
  3. umieszczenia informacji o zagrożeniach (w szczególności ryzyku porażenia prądem) – w widocznym miejscu, w formie piktograficznej.

Na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy operator ogólnodostępnej stacji ładowania jest obowiązany do dokonania zgłoszenia do rejestru, najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia usług ładowania oraz każdorazowo w przypadku zmiany danych, przy użyciu formularza elektronicznego, danych dotyczących:

  1. oznaczenia firmy operatora ogólnodostępnej stacji ładowania, adres jego siedziby oraz jego dane teleadresowe;
  2. określenia rodzaju infrastruktury obsługiwanej przez operatora;
  3. współrzędnych ogólnodostępnej stacji ładowania zgodnie z państwowym systemem odniesień przestrzennych w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych.

Ponadto, na podstawie art. 42 ust. 6 ustawy, operator ogólnodostępnej stacji ładowania jest obowiązany do przekazywania, za pomocą usługi sieciowej, informacji o:

  1. dostępności punktu ładowania zainstalowanego w ogólnodostępnej stacji ładowania – natychmiast po zmianie stanu dostępności tego punktu, w czasie wynikającym ze sposobu działania usługi sieciowej;
  2. aktualnych cenach usług ładowania – w ciągu godziny od zmiany tej ceny.

Wzór zgłoszenia został określony w załączniku 1 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wzorów zgłoszeń dokonywanych do Ewidencji Infrastruktury Paliw Alternatywnych przez operatora ogólnodostępnej stacji ładowania oraz operatora stacji gazu ziemnego.

Dostawca usługi ładowania udostępnia z kolei na swojej stronie internetowej informacje o cenie usługi ładowania i warunkach jej świadczenia.

Inne obowiązki

Należy pamiętać o dodatkowych obowiązkach nakładanych na operatora ogólnodostępnej stacji ładowania. Przede wszystkim, zapewnia on, aby w ogólnodostępnej stacji ładowania prowadził działalność co najmniej jeden dostawca usługi ładowania, wyposaża ogólnodostępną stację ładowania w oprogramowanie pozwalające na podłączenie i ładowanie pojazdu elektrycznego i pojazdu hybrydowego, a także wyposaża każdy punkt ładowania zainstalowany w ogólnodostępnej stacji ładowania, którą zarządza, w osobny system pomiarowy umożliwiający pomiar zużycia energii elektrycznej oraz przekazywanie danych pomiarowych z tego systemu do systemu zarządzania stacji ładowania w czasie zbliżonym do rzeczywistego.

Całkowity koszt

W mediach związanych z rynkiem energii szacuje się, że wolny punkt ładowania to koszt ok. 40 tys. zł. Stacja szybkiego ładowania to koszt, w zależności od producenta, między 80 a 120 tys. zł. Koszt instalacji wynosi z kolei między 20 a 70 tys. zł.

Blog

Zasada Third Party Access na gruncie przepisów ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych

Zasada Third Party Access na gruncie przepisów ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych

Czytaj dalej

Ładowanie pojazdu – towar czy usługa?

Zapewne zastanawiało Państwa jak traktować należy ładownie pojazdów elektrycznych od strony podatkowej.

Czytaj dalej

Kontakt

Biuro Kancelarii

tel. 503 313 013

ul. Stefana Batorego 2/30
31-135 Kraków

 

 

kancelaria@podgorski-radca.pl tel. 503 31 30 13