Zapewne zastanawiało Państwa jak traktować należy ładownie pojazdów elektrycznych od strony podatkowej. Istotnie sprawa nie jest tak oczywista jak by się mogło wydawać, dlatego też w tej kwestii Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 15 marca 2019 r. na wniosek spółki będącej podatnikiem podatku VAT („Wnioskodawca”) wydał interpretację indywidualną znak: 0114-KDIP1-2.4012.777.2018.3.JŻ

Wątpliwości Wnioskodawcy wzbudziła kwestia czy ładowanie to „towar” czy „usługa” na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa o VAT). Dyrektor KAS stwierdził w wydanej interpretacji, że zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, energia jest towarem, a zatem w przypadku jej sprzedaży mamy do czynienia z dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a nie ze świadczeniem usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Jego zdaniem bez wątpienia dla użytkownika pojazdu elektrycznego najistotniejsze jest naładowanie pojazdu, a więc pobranie odpowiedniej ilości energii niezbędnej do jego napędu. Jak wskazał Wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji, oferuje on i zamierza oferować swoim klientom świadczenia, które obejmują ładowanie pojazdów elektrycznych i zapewnienie możliwości korzystania z infrastruktury stacji ładowania na potrzeby ładowania na terytorium Polski.

Z chwilą kiedy klient będzie ładować swój pojazd elektryczny na stacji ładowania, Wnioskodawca będzie nabywać świadczenie ładowania od dostawcy i odsprzedawać je na rzecz swojego klienta. Cena za świadczenie elektrycznego ładowania pojazdów uiszczana przez klienta jest kalkulowana jako iloczyn ustalonej stawki za energię i ilości energii rzeczywiście pobranej przez klienta powiększony o iloczyn stawki ustalonej za czas ładowania i faktycznego czasu, w jakim klient pojazd ładował. Przy tym obowiązują różne stawki za kWh pobranej energii - tj. jedna/niższa - jeżeli klient ładuje pojazd za pomocą stacji ładowania wykorzystującą instalację opierającą się na terminalu ładowania prądem zmiennym (AC) oraz druga/wyższa - jeżeli klient ładuje pojazd za pomocą stacji ładowania wykorzystującą instalację opierającą się na terminalu ładowania prądem stałym (DC), wpływającą na szybsze ładowanie pojazdu niż instalacja opierająca się na terminalu ładowania prądem zmiennym (AC), powiększony o marżę Wnioskodawcy, która pokrywa koszt świadczeń dodatkowych.

Zdaniem fiskusa nie można więc zgodzić się z Wnioskodawcą, że czynność umożliwienia ładowania samochodów elektrycznych stanowi odpłatne świadczenie usług ładowania. Głównym celem klientów nie jest korzystanie ze specjalistycznych urządzeń i zaawansowanych technologii umożliwiających szybsze ładowanie samochodów, jak również podstawową potrzebą użytkowników nie jest możliwość skorzystania ze specjalistycznej infrastruktury. Wnioskodawca przede wszystkim oferuje świadczenie obejmujące ładowanie pojazdów elektrycznych, którego wynagrodzenie uzależnione jest m.in. od ilości/czasu i rodzaju pobranej energii elektrycznej, pomimo faktu, że Wnioskodawca samodzielnie ustala ceny za świadczenie doliczając marżę za korzystanie z pozostałych świadczeń. Infrastruktura, na którą się powołuje Wnioskodawca, co prawda, jest niezbędna w celu skorzystania z dostawy energii do pojazdu elektrycznego. Niemniej jednak, klient Wnioskodawcy nie korzysta z tej infrastruktury w celu wykorzystania ładowarki, lecz w celu pobrania niezbędnej energii do napędu pojazdu. Należy bowiem zauważyć, że użytkownik potrzebujący paliwa do napędu pojazdu musi skorzystać z urządzeń na tej stacji dostępnych, a bez których nie mógłby zasilić swego pojazdu. Z analizy powyższego wynika, że świadczenie Wnioskodawcy stanowi dostawę energii elektrycznej, a nie udostępnienie urządzeń do tego służących.

Konkludując organ stwierdził, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniami Wnioskodawcy, że świadczenie główne stanowi usługę ładowania oraz podstawowym (głównym) celem jaki przyświeca jego klientom w związku z zawarciem umowy z Wnioskodawcą jest możliwość korzystania z usług ładowania. Tym samym świadczeniem oferowanym przez Wnioskodawcę jest dostawa energii elektrycznej niezbędnej do naładowania pojazdu o napędzie elektrycznym.

r.pr. Maciej Podgórski, 30/05/2019 r.